De eerste bijeenkomst vond ik een beetje eng

Vaak zetten wij in onze verhalen vrijwilligers in de schijnwerpers, maar deze keer is het de beurt aan een deelnemer. Dilara Has Gokdogan bezoekt al jaren het Taalcafé in Vleuterweide. Zij vertelt over haar ervaringen en hoe het Taalcafé haar taalvaardigheid stimuleert. Daarnaast is het Taalcafé ook een plek voor ontmoeting.

Dilara woont met haar man en peuter in De Meern. Ze komt uit Turkije en kwam vier jaar geleden naar Nederland voor het werk van haar man. Zelf is ze architect. Engels spreken gaat haar goed af, maar Nederlands? Dat is wel een dingetje.

Aanmoediging

Dilara: “Ik ben begonnen met Nederlands leren bij de Volksuniversiteit. De docent van de cursus vertelde mij over het Taalcafé. Ze adviseerde mij om te gaan oefenen maar ik had in het begin niet genoeg zelfvertrouwen om Nederlands te praten. Toen ik aan de derde taalcursus begon, realiseerde ik me dat de enige manier om je taal te verbeteren is door de taal te praten. Zo ben ik begonnen met het Taalcafé Vleuterweide te bezoeken. Dat is bij mij in de buurt.”

Er was dus wel wat weerstand en ongemak. Dilara: “Ja, ik vond het de eerste keer een beetje eng, maar na een paar bezoekjes ging ik steeds meer meedoen. En nu zie ik de verbetering duidelijk. Vooral mijn woordenschat is groter geworden. Dat helpt me om deel te nemen aan het dagelijks leven.” Ze vertelt dat ze voorheen niks begreep van kranten en tijdschriften. Ook met de post had ze moeite. Ze vertaalde alles met Google Translate. Nu begrijpt ze hele zinnen en gebruikt ze nog maar af en toe de Translator. Ook maakt Dilara makkelijker een praatje in de supermarkt of bij de bakker. “De mensen van het Taalcafé hebben me vaak aangemoedigd om de taal te spreken. Fouten maken mag. Voorheen sprak ik altijd Engels, maar nu begin ik altijd in het Nederlands te praten. Ik heb altijd zin om naar het Taalcafé te gaan maar soms geef ik mezelf een korte pauze als ik druk ben of ziek.”

Socializen

Behalve dat de Taalcafés plekken zijn om te oefenen met het Nederlands, bieden ze ook de mogelijkheid tot ontmoeting en gezelligheid. Hoe is dat voor Dilara? Ontmoet ze daar ook vriendinnen?

Dilara: Ik probeer elke week mee te doen en heb daar zeker hele aardige mensen ontmoet. Zowel vrijwilligers als deelnemers. Dat is erg belangrijk voor iemand die nieuw is in het land. Omdat het Taalcafé bij mij in de buurt is, zijn de mensen die ik daar ontmoet ook mijn buren. Met sommige van hen heb ik goede relaties. We zien elkaar buiten het Taalcafé ook, wandelen samen of drinken koffie bij elkaar. Ondanks dat we uit verschillende landen komen en van verschillende leeftijden zijn, hebben we hetzelfde doel. Dat brengt ons samen en schept een band. Daarom zou ik buitenlandse mensen ook altijd aanraden om naar een Taalcafé te gaan. Niet alleen om de taal te leren en je uitspraak te verbeteren maar ook om te socializen!”

Veel online

Nu is het door corona al een jaar lang bijna niet mogelijk om fysiek naar de Taalcafés te gaan. De bijeenkomsten zijn vaak online. Ook Dilara heeft daarmee te maken. “Wegens de pandemie gaan we online verder met Toos. Zij is de vrijwilliger bij Taalcafé Vleuterweide. Zelfs als het niet mogelijk is om samen te komen, kunnen we toch online afspreken. Dat vind ik heel aardig van de vrijwilligers. Maar het is wel anders dan voorheen. We doen de bijeenkomsten niet meer in groepen maar een-op-een. Zo krijg ik les van Toos. Ik mis daardoor wel de sociale kant van het Taalcafé.” Toch heeft het ook voordelen, want Dilara krijgt nu alle aandacht en kan direct haar vragen stellen via de online-verbinding. “Ik ben blij dat het nog steeds mogelijk is om door te gaan en ben Toos ook dankbaar. Ze is erg behulpzaam.”

Dilara wil graag bijdragen aan en mee kunnen doen in de Nederlandse samenleving. De taal beheersen is daarvoor essentieel. “Ik ben onlangs mijn eigen bedrijf begonnen in interieuradvies en ontwerp. Daarvoor vind ik het belangrijk om Nederlands te spreken.” Thuis praten ze als gezin Turks met elkaar. Haar zoon wordt tweetalig opgevoed en leert het Nederlands vooral buiten de deur tijdens het spelen. Binnenkort gaat hij naar school. “Wij willen dat hij beide talen goed leert spreken. Ik denk dat ik niet zo goed Nederlands kan spreken als hij maar ik doe mijn best om hem te kunnen helpen wanneer hij dat nodig heeft!”

Interview: Els Vegter, freelance schrijver/journalist en beeldend kunstenaar www.elsvegter.nl

Lees meer nieuws

Laat jij een nieuwe Utrechter zich ook thuisvoelen? Kom in actie of doneer!