Taal Doet Meer deelnemer Yarie is trouwe bezoeker van een Taal & Ouders-groep om de Nederlandse taal bij te spijkeren. Elke week bezoekt ze de groep met plezier. Ze leert hier niet alleen de taal, maar leert ook over de Nederlandse cultuur. Ze ontmoet nieuwe mensen en maakt interessante uitstapjes naar de bloembollenvelden en het Zuiderzeemuseum.
Deelnemers van de Taal & Ouders-groep in Ondiep. Rechts vooraan Yarie en in het midden Taalcoach Hetty de Vries.
Als ik binnenkom in het buurthuis zijn de deelnemers nog in gesprek met taalcoach Hetty de Vries. Vandaag is er een groepje met vier moeders uit Turkije, Guinee en Irak. Ik ga in gesprek met Yarie Bangoura (39). Ze is begonnen bij deze groep toen ze geen letter Nederlands kon lezen of spreken. Een leerkracht op de school van haar dochter wees haar op de mogelijkheid om gratis Nederlandse les te krijgen.
“Ik kon totaal geen Nederlands. Het was echt heel moeilijk in het begin. Je wil iets zeggen, maar kunt niets uitleggen.”
Yarie volgt een opleiding voor kapster en heeft een bijbaantje bij een supermarkt. Ze heeft twee kinderen op school. Onder schooltijd bezoekt ze de taalgroep van Hetty in een buurthuis in Ondiep.
Haar eerste kennismaking beviel direct goed: ‘Ik zag allemaal vrouwen in het lokaal en dat was leuk. Iedereen was meteen enthousiast en ik voelde me heel welkom. Hetty is heel positief en laat ons welkom voelen. Alsof je bij je moeder komt,’ voegt ze er lachend aan toe. ‘Er is altijd een glimlach en ik heb elke week zin om te gaan. De sfeer is top,’ besluit ze met een big smile.
De bijeenkomsten zijn wekelijks en werpen gelijk hun vruchten af. Yarie: ‘Na een tijdje kon ik mensen begroeten en ik kon makkelijke bordjes lezen op straat. Hele simpele zinnetjes leerde ik begrijpen waardoor ik eenvoudige gesprekjes kon voeren.’
Dat was in het begin wel anders, vertelt ze. ‘Ja, Ik ben echt blij. Vroeger kon ik niks. Door Hetty is mijn uitspraak veel beter geworden. Op school hoef ik niet meer iemand te zoeken die mij vertaalt. Nu kan ik zelfstandig mijn vragen stellen. Ik ben haar echt dankbaar.’
“Ik kan mezelf redden en dat is super belangrijk”
Dat komt ook goed van pas bij haar werk in de supermarkt. ‘Nu kan ik mij uitdrukken. Als klanten dingen vragen dan begrijp ik ze.’ Yarie vertelt dat de lessen ook invloed hebben op haar gevoel van zelfstandigheid. ‘Als ik de weg kwijt ben, kan ik het nu gewoon zelf vragen, en ik ga zelfstandig naar de dokter. Ik kan mezelf redden en dat is super belangrijk. Ik ben nog aan het leren mijn taal te versterken en daarom kom ik nog trouw elke week.’
In de groep wordt niet alleen de taal geoefend, maar deelnemers leren ook over de Nederlandse samenleving. Het interview speelt zich af rond de verkiezingen en daar is uitgebreid over gepraat. Hetty: ‘Ik leg uit hoe het systeem met die 150 zetels werkt en wijs hen op de eenvoudige stemwijzer Steffie Kieskompas. Dat is een stemwijzer in makkelijke taal.’
De sfeer in de groep is gezellig en er wordt veel gelachen. Via de appgroep is er intensief contact en worden vragen uitgewisseld over waar je fietslessen kan krijgen. Ook worden boekentips voor het inburgeringsexamen uitgewisseld.
Yarie is blij met de groep: ‘We hebben door de lessen echt een goede band gekregen. Als er iemand ziek is, wensen we beterschap en we feliciteren elkaar met verjaardagen en blije momenten. We zorgen voor elkaar, maar komen niet gelijk bij elkaar over de vloer omdat ieder zijn eigen drukke gezin heeft. Er is gezelligheid en verbinding.’
Ze gaan er als groep ook op uit en leren de stad kennen. Ze zijn naar een expositie in de Janskerk geweest en naar het Centraal Museum, maar ook naar de bloembollenvelden en het Zuiderzeemuseum. Yarie: ’Dat was heel interessant om te zien hoe mensen hier vroeger leefden.’
“Soms sta ik nog met één been in Afrika”
Er zijn ook regels en afspraken. Zo wil Hetty graag dat iedereen op tijd is en dat je je afmeldt als je niet kunt komen en even zegt waarom. Het is een gemêleerd gezelschap waar Yarie haar draai in heeft moeten vinden.
‘Soms sta ik nog met één been in Afrika. Daar is het niet erg als je wat later komt. Ik heb moeten leren om ruim op tijd van huis te gaan en weet nu dat het hier belangrijk is en hou er rekening mee. Ook met Afrikaanse vrienden kom ik tegenwoordig op tijd.’
Zijn er verder dingen die haar opvallen of vreemd zijn aan de Nederlandse cultuur? ‘Jaaaaa, ik zag een keer een vrouw op straat met een kinderwagen waar twee hondjes in zaten! Ik heb in een deuk gelegen. Mensen praten hier ook met hun honden. In Afrika zijn de hondjes niet zo lief, daar zijn het meer waakhonden.’
Als Yarie terugkijkt ziet ze een grote ontwikkeling. ‘Ja, ik ben best trots op mezelf en kan meedoen, maar mag ook fouten maken. Ik vind het wel moeilijk als iemand mij niet kan verstaan, maar corrigeren vind ik goed. Daar leer ik van. Op de school van de kinderen doe ik nu ook makkelijker mee. Morgen help ik mee met luizen pluizen.’
Interview: Els Vegter, freelance schrijver/journalist en beeldend kunstenaar
Wil je net als Hetty bijdragen aan het zelfvertrouwen, de toekomstkansen en de zelfstandigheid van mede Utrechters? We zijn op zoek naar nieuwe taalcoaches voor Taal & Ouders! In een kennismakingsgesprek (persoonlijk of digitaal) bespreken we alle mogelijkheden met je.
